Great Himalaya Trail 2016 (Day-16) Simikot To Sunkhada(Humla)

Day-16

Great Himalaya Trail

Simikot To Sunkhada(Humla)

27 July 2016

मौसम ठुस्केको थियो। घामको प्रकाश आउने अत्तोपत्तो थिएन्। आलु रोटी र वाई वाई खाजा गजबले खायौ। रुपैयाँ16000 तिरि रलिङ्ग होटलका राम दाई संग बिदावरी हुने तरखर गर्यौ । उहाँले सुरक्षित पदयात्राको शुभेच्छा दिनु भयो। साथै सिमिकोट देखि गमगढी सम्मका बस्ने बासहरुको नाम लेखि दिनु भएको थियो। हाम्रो लागि मुगुको गमगढी सम्म सहयोगी मोति बोहरा ब्यवस्था गरिदिनु भएकोमा धन्यवाद भन्दै हात मिलाउदै सिमिकोट बजारबाट ओरालो झर्न थाल्यौ 0730Hrs।

घाम नलागे पनि गर्मीले लुगा भिजि सकेको थियो स्याम्ने गाउमा झर्दा। चिया पिउदै । सोध्यौ के खनेको खोला पारी? कर्णाली राजमार्ग  मान्छेले कोदालो र झम्पल्ले ढुंगा फुटाउदै गर्दै देखिन्थे। कर्णालीको खोचमा नाल्ना गाउ पुरानो परम्परागत हुम्ली सभ्यताको बस्ति देख्यौ। कर्णाली नदीको खोचमा उत्सुक्ता का साथ हिड्दै कर्णाली नदीलाई पछ्याउदै थियौ। खर्पुनाथ खोला आईपुग्यो। पातलो बस्ति भए पनि भौगलिक बनावट राम्रो लाग्यो। कर्णाली र खर्पुनाथ खोलाको संगम स्थलमा त्रिकोणात्मक आकार देख्दा केहि क्षण टक्क अडेर हेर्यौ। गजब लाग्यो। ठुला ठुला खोला मिसिए अझ ठुलो देखिनु पर्ने तर  कर्णाली जहाँ बाट हेरे पनि उत्रै देखिरहेका थियौ ।

सभासद जीवन बहादुर शाहीले आफ्नो गाउमा रोड पुर्याउनका लागि बजेट दिएकाले पाखामा गाउलेहरु कुटो कोदालाले खन्दै गरेका देख्यौ। बाटाका यात्रुलाई सोध्दा । चिप्रा गाउ हुँदै मोतिबिसौना पुग्दा घाम सिधै झरिरहेको थियो। छाता ओढ्दा पनि हप हप गर्मीले आकुल ब्याकुल बनाउदै थियो। मौसम सफा भएकाले आकासमा बिमान उड्दै गरेको  देखिन्थ्यो। याङ्चुङ्ग गाउमा स्याँउको फार्म रहेछ। लटरम्म फलेका देख्यौ। लत्रेर भुँईमा छोएला झै थियो। तर पाकेको थिएन्। रहर लाग्दो थियो। पानी पिउदै हिड्दै छौ । एकनासको रफतारले हिड्यौ कर्णाली नदीलाई दाँहिने पारेर।

बोक्चे गौडामा 1200Hrs पुग्यौ। एक मात्र होटल रहेछ। चिया पियौ। वाई वाई खायौ खाना नपाकुञ्जेल सम्म। खाना पाक्दै थियो। थाकेर लम्फु भएका थियौ। गजगज हिलो थियो। बुट हामीले खोलेका थियौ। खु्ट्टै नचिन्ने गरि रमाउन थाले झिङ्गाको बथानले पनि।४ वटा हाँस चर्दै थियो। कर्णाली छेवैमा हामफाल्दै थियो। खोज भएकाले सर्प आउछ होला बाजेलाई सोधे मैले । आउथ्यो पहिले हाँस पाले देखि सर्प आएको छैन् । हाँस पाले पछि सर्प नआउने रहेछ भन्ने हामीलाई पनि थाहा भयो। हामी गमगढी हिडेका भनेकाले उहाँले भने सातो लैजान्छ सात थाप्लेको उकालो बाटोले ।चंखेली लेक कटे पछि मात्र गमगढी पुगिन्छ। सात वटा उकालो भएकाले सात थाप्ले भनेको रे।

 उहाँले हामीलाई भन्नु भयो। 

किशोर सर बिशाल भान्जा बेञ्चमा पल्टनु भयो। बाजेले खाना पकाउनु हुँदै थियो। खाना तयार भयो।खायौ। 1400Hrs बाटो ततायौ। घाम पानी स्यालको बिहे हुँने खालको थियो मौसम। हिड्दै जादा पारी थुम्का बाट पानीको मुस्लो ओरालो झर्दै  हामीलाई गोद्न  आईपुगि हाल्यो। ३ वटा बादर ओरखरको बोटमा थियो। ढुंगा हानेको बहान गरेको  थियो हामफाल्दै भाग्यो। लालीबगर पुग्दा पानी बस्यो। चिया पियौ। हामी थाकेर लोथ भएका थियौ। बस्ने योजना बनायौ तर मोतीलाल भाईले हैन सुनखडा जानु पर्छ अगाडीको डाँडा पछाडि भने पछि सुनखडा पुग्न हौसियौ।

सुनखडा पुग्न लाग्दा जोखिम पुर्ण बाटोमा हिड्यौ। पहरामा झार ढु्गा समाउदै। खिसिक्क खुस्क्यौ भने सिधै १मिटर तल बग्दै  गरेको धमिलो कर्णाली नदीमा स्वाँट्टै। क्या जोखिम थियो बाटो होसियारका साथ मुटु कसेर अक्कर पार गर्यौ। सिस्नु को राजधानी रहेछ  सुनखडा ।1730Hrs पुग्यौ। एक मात्र होटल रहेछ। खुशीभयौ। ज्यान भिजेकाले आगो ताप्दै चिया पियौ। । तातो बनायौ ज्यान।

आगनमा भाले देखेकाले किन्यौ ।समाउन गाह्रो भयो। लखेट्यौ कहिले सिस्नु घारी कहिले ओडार भित्र पस्ने। समाउन करिव १० मिनेट लाग्यो हामी ४ जनालाई। लोकलभाले ठिकठाक गर्नु भन्यौ मोतीलाल भाईलाई। रहर लाग्दो स्याँउ टिपेर खायौ।मुठ्ठि भरिको ३ वटा असला माछा झुण्डिएका देख्यौ अगेना माथी। भुटभाट गर्न लगायौ। भोकले होला काडा साडा चराप चिरिप बनौयौ असला माछाको ।

हुम्ली भन्दा फरक अनुहार नानी काखामा राख्दै  खाना पकाउदै गाईको दुध तताएर दुधदानीमा बच्चलाई पनि खुवाउदै देख्दै थियौ। मलाई उत्सुक्ता लागि रहेको थियो । मैले साहुजी लाई सोधे। मेरो बुहारी । छोरा १२ कक्षाको अन्तिम परिक्षा दिन काठमाण्डु गएको छ। १२ कक्षा पढ्दा प्रेम बिवाह भए छ। नानी भयो। यहाँ आएर बसेको छ। एक बर्षको नातिनी हो। बहिनीको काठमाण्डु घर कहाँ मैले सोधे भत्तपुर। सासुले हुम्ली लवजमा थपिन् । अन्तरजातिय प्रेम बिवाह गरेको।  यिनी नेवार मेरो छोरा बुढा । बुहारी हल्का हाँसिन् । बसाई कस्तो लागिरहेछ मैले सोधे ति बहिनीलाई ठिक्कै छ जीन्दगी । जहा बसे पनि एउटै हो तर अरु भन्दा पनि बच्चा बिरामी भयो भने एकदम चिन्ता लाग्छ। दबाई पाईदैन्। अस्पताल छैन्। यो कुराले अलिक दुःखी हुन्छु। अरु त ठिक्कै छ। गफ गर्दै गर्दा मोतिलाल भाईले लोकल भालेको भुटुवा तयार पारे। सबै संगै बसेर खायौ भुटुवा। मोतिलाल भाई ट्रेकिङमा हिड्ने भएकाले आच्छाले भुटुवा बनाउन सिपालु रहेछ। भालेको झोल उम्लिदै थियो। बिशाल  भान्जा र  किशोर सरले हुम्लाको तीनपाने पिउदै थकान भुलाउदै हुनुहुन्थ्यो। बाहिर पानी पर्दै थियो। खाना खायौ ।

कोठा भित्र हेडलाईट बाल्दै टेण्ट भित्र छिर्यौ। कोठा भित्र पनि हामीले सर्प उपिया उडुस कानसुत्ले बाट सुरक्षाका लागि टेण्ट लगाउन्थ्यौ। भत्तपुरको श्रेष्ठ बहिनीलाई कस्तो उराठ लाग्छ होला हैन सर यसो अन्कण्टार ठाँउमा जीवन बिताउन लत्यास लाग्छ होला !! मैले किशोर सर बिशाल भान्जालाई भने। हो नि तर के गर्ने प्रेमजालमा भए पछि यस्तै हो । हामी मज्जाले हास्यौ अनि अलिक भाबुक पनि बन्यौ। नानी बिरामी हुँदा ‍औषधी उपचार गर्न नपाउने कुरा भनेको सुन्दा। बिशाल भान्जाले मोबाईलमा गुलाम अलिको किन किन तिम्रो तस्विर.........!! गीत बजेको सुन्दै  कति बेला भुसुक्कै भएछौ।