धनिषा पुनले(D/O 4726) Singapore को खानाको स्वाँद भुल्न सकिन्।

धनिषा पुन (D/O 4726)

Location:-स्वयम्भू

Time:- 0930Hrs

Date:- 8 March 2013

वतावरण:- धनुमाया भान्जी संग ९ बजे  स्वयम्भू गेटमा  भेटघाट हुने हिजो कुराकानी भएकोले भनेकै समयमा हाम्रो भेटघाट भयो । ध्वँजाहरु सिरसिरे बतासले फरफराउदै थियो।मान्छेहरु घाम ताप्दै बदामको खोस्टा भूँईमा फाल्दै गरेको देखिन्थे।माईक्रोबसका कन्डक्टर जाने हो भन्दै चिच्याउँदै गरेको देखिन्थे सुनिन्थे। बिना बेकाममा बज्दै गरेको गाडीको हर्न सुन्दै धनिषा पुन भान्जीको कार्यलय तिर हिड्दै गयौ। जादा ससाना बालबच्चालाई खेलाउदै र पढाउदै गरेका देख्यौ । उहाँले संचालन गरेकी पुतली मन्टेश्वरी कक्षाको कोठाहरु घुमाउनु भयो।जाडो याम भएकाले घाम ताप्दै कफि पिउदै । सिंगापुरमा बाल्यकाल र यौवनका रंगहरु  कसरि बिते तिनै कुराबाट मैले कुराकानी गर्न थाले।

फोटो साभार फेसबुक धनिषा

मेरो नाम धनिषा पुन। म्याग्दी जिल्लाको  रुम गाउमा जन्मे कि हुँ। तीन बर्षको उमेरमा सन् १९७८ सिंगापुरमा गए। बाल्यकालमा शनिवारको दिन PA मा पौडि खेल्न जान्थ्यौ । खाना छिटो छिटो खाई चकटी लिएर ड्रिल सिडमा फिल्म हेर्न जान्थ्यौ शनिबारको राती। यति भनि रहदा हल्का फुस्स हाँस्नु भयो । द्बय धनिषा र धनुमाया भान्जी बाल्यकालको सिङ्गापुरमा बस्दाको क्षण सम्झेर ।

ECP मा Picnic बाबा आमा संग जादा मामाहरुले BBQ पोलेर ल्याई दिनु हुन्थ्यो। साथीहरु संग बालुवा खेल्थ्यौ र समुन्द्रमा पौडि खेल्दा गजब लाग्थ्यो। टेप रिकडरमा गीत बजाउदै बाबा मामाहरु बियर पिउदै नाँच्नु हुन्थ्यो।

सेन्तोषा म्याक्रेजी बुकितिमा हिल हाईकिङ जान्थ्यौ साथीहरु संग। हाईस्कूल जीवनमा क्याथे बिल्डिङमा चलचित्र हेर्न पनि गईन्थ्यो। ईलिङ प्राथर्मिक बिद्यालय बाट PSLE मा 251 अंक नतिजा ल्याएको थिए। सिडार माध्यामिक बिधालयमा पढे । मन पर्ने बढी कुन खाना खानु हुन्थ्यो मेलै सोधे। मि गोरेङ,प्राउन मी सुप,चिकन राईस,पोक राईस,फिसबल,नगेट, मि हुन, नासी लेमाक, रोटी परट्टा सासै नफेरी सररर बताउनु भयो। अन्तिमा पनि फेरि पनि बताउनु भयो । भर्खरै मैले भनेको खाना सुनाए कस्तो खाउ खाउ लाग्यो हगि धाप मारिन् धनुमायालाई।

Sec -3 पास गरे । १९९१ डिसेम्बर नेपाल फर्किए। सिंगापुरमा बस्दा नेपाल फर्कनु पर्छ भन्ने कुरा मेरो दिमागमा आई रहन्थ्यो। गोर्खा चिल्ड्रन स्कूलमा रात्री कक्षामा नेपाली भाषा पढ्न जान्थे। सिंगापुर छोड्दाको अन्तिम रात मलाई पछुतो लागेन् तर साथीहरु भेट्नु आउदा नरमाईलो खल्लो अनुभव भएको थियो। Changi Airport मा साथीहरु संग बिछोड हुँदा आँसु पोखिने नै भयो। बिमान भित्र बस्दा मैले नेपाली अंक र बारखरी गुन गुनाउदै बसेकी थिए।

नेपालको Airport मा बिमान बाट ओर्लदा पारिलो घाम, चिसो हावा,नमिलेका डाँडाहरुको आकृति देख्दा खुशीले चौपट भएकी थिए। बिमानको झ्याँल बाट नेपालको घरहरु देख्दा अचम्म लागेको थियो।बिहान उठ्दा कुहिरोले चारै तिर ढाकेको थियो । यस्ता खालको वतावरण हामीले सिंगापुरमा  फिल्लमा हेरेका थियौ। तर आफूले अनुभव गर्न पाउदा यति खुशी भए साध्यनै छैन् ।

O Level का लागि  बुढानिलकण्ठ स्कूल गए केटीका लागि अध्यापन नहुने जानकारी पाए। म ब्रिटिस काउन्सिल गए। सेन्ट जेभिएर्स स्कूलमा O Level अध्यापन हुने जानकारी  ब्रिटिस काउन्सिलले दिए। सन् १९९२ O Level पास गरे। पिपुल्स क्यम्पसमा आई कम बिषय पढे सन् १९९३। अष्ट्रेलिया बाट बिजनेस स्टडिजमा ग्याजुएट गरे सन्१९९७। काम गर्न थाले  । अष्ट्रेलियाको बसाई खल्लो लाग्न थाल्यो । आफ्नै देशमा फर्की  कुनै ब्यवसाय गर्छु भनि सन् २००२ नेपाल फर्किए। मन्टेश्वरी ब्यावसाय गर्ने सोचले त्यस सम्बन्धी तालिम लिए।  तालिम लिएका साथीहरु संग मिलेर स्वयम्भूमा पुतली मन्टेश्वरी संञ्चलान गरि रहेका छौ। 

  

मैले पाँच बर्ष Qatar Airlines मा बिमान परिचालिका को काम गरे। सिंगापुरको उडान भएको बेलामा मि गोरेङ, मि सुप, चिकन राईस, पोकराईस खुबै खाईन्थ्यो। विमान परिचारिका हुने लक्ष्य लिएका लाई के भन्न चहानु हुन्छ मैले प्रश्न गरे। धेरै बर्ष पनि गर्ने होईन्। दुई देखि तिन बर्ष काम गर्दा राम्रो ।