कुमारी मल्ल (D/O 4701)
Time:-1130Hrs
Location:- Thamel
Date:- 08 March 2013
पृष्ठभूमि:- स्यम्भूबाट धनिषा पुन संग कुराकानी समाप्त गरि ११ बजे
ट्याक्सी लिई ११३०बजे एक्सप्लोर हिमालय ट्रेकिङ कार्यलयमा पुग्यौ म र धनुमाया भान्जी।
कार्यलयमा केहि समय गफगाफ गरि
कार्यलयकै छेवैमा अवस्थित एक रेष्टुरेन्टमा हामी गफगाफ गर्दै कफिको सुर्का
लगाउदै सिङगापुर बसाईको बारेमा कुरा गर्न थाल्यौ। ठमेलमा सूर्यको किरण बिस्तारै रेष्टुरेन्टको कुलेसा र बगैचामा
छिर्दै थियो।हल्का ठिर्ह्याउदै थियो। पाहुनाहरु त्यति देखिदैन्थे। खाली कुर्सीहरुलाई सरसफाई गर्दै गरेका देखिन्थे । गफगाफको
अन्त्यमा मःम खादै हाँस्दै केहि तस्विर खिच्यौ। बिदावरी हुदा सूर्यको उषा पोखी सकेको थियो। गाडीको टिट प्वाँट टिट प्वाँट निक्कै चर्को दिक्क लाग्दो थियो।
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
फोटो साभार फेसबुक कुमारी
८ बर्ष देखि डाईरेक्टर र चिप एजुकेटिभको पदभार सम्हाल्दै गर्नु भएकी एक्सप्लोर हिमालय
ट्रेकिङका कुमारी मल्लको जन्म स्थान सिङगापुरको केके अस्पतालमा भएको थियो ।
वाल्यकाल र किशोर अवस्थाको जीवन कसरी बिताउनु भएको
थियो सिङ्गापुरमा? मैले जिज्ञासा राख्दा हाँस्दै बताईन्। सानो छदा थ्री स्टोन खेल Mount
Vernon को प्ले गाउण्डमा रमाईलो गरि खेल्थ्यौ। पौडि खेल्न पुलिस एकेडेमी जान्थ्यौ।कालाङ
पौडिपोखरीमा साथीहरु संग जाने गर्थ्यौ। साथीहरु संग ECP मा स्केट गर्न गईन्थ्यो अतिनै रमाईलो हुन्थ्यो। स्केट खेली सके पछि समुन्द्रको छाल संग पौडिन्थ्यौ ।
ECPमा कम्पनी र प्याटुनको Picnic हुँद ममी र आन्टीहरुले घर बाट लगेका सेलरोटी, आलुदम,चट्टनी र मामाहरुले BBQ पोलेर
ल्याई दिनु हुन्थ्यो। भान्जी टोलीहरु बसेर स्वाँदिलो
तरिकाले खान्थ्यौ ।साईकल कुदाउथ्यौ पनि। दशैमा हामी पेप्सी कोक
पिउदै परेड स्वायरमा मामाहरु र भान्जा भान्जीहरुको नाचगाना हेरिन्थ्यो ।कालरात्रीमा मामाहरुको
नाच गान र मारघरमा राँगालाई मार हानेको हरेक साल हेर्न जान्थे
साथीहरु संग। जमरा र रातो टिका
लगाउदा क्याँ रमाईलो लाग्थ्यो । मादल बजाउदै आन्टीहरुको बराण्डामा गई भैलो देउसी भट्याउँदै पैसा जम्मा
पार्थ्यौ। भैलो देउसी गीतहरु१५दिन अगाडि देखि अभ्यास गर्ने गर्थ्यौ।
प्रार्थमिक बिद्यालय साउथ एलिङ र माउण्ट भर्नन् हाईस्कूल बाट
सन् १९९० सालमा ओ लेवल पास गरे पछि नेपाल फर्के। सिंगापुर
बाट नेपाल फर्कने अगिल्लो रात सम्झनु पर्दा साथीहरु छोड्नु नरमाईलो लागेको थियो। कति बेला नेपाल पुग्ने उत्साह
थियो। जीवनको नयाँ अध्याय खोल्नु आतुर थिए म। बाबा आमा नेपाल बिदामा हामीलाई गाउमा लैजानु हुन्थ्यो गाउघरमा बस्दा
त्यो बेला रमाईलो लाग्थ्यो ।
नेपाल फर्कदा Airport मा मैले बोलेको
नेपाली भाषा र पुलिसले
बोलेको भाषा नबुझ्दा जाँच गर्ने मेसिन कराएर ७ आठ चोटी गरेको
थिए । नेपाल Airportको कुरा सम्झना झट्टै अर्को कुरा पनि बताई हालिन् कुमारी
भान्जीले।
त्यस बेला मैले ठुलो
टेडि बियिर लिएर आएको थिए । पर कुनामा मेरो जस्तै सानो टेडि बियिर लिएर खेल्दै गरेको देखेको थिए
सानी बच्चीले।
काठमाण्डु अहिलो जस्तो
घुईचो थिएन्। केहि हप्ता बसे पछि बाबा आमाको जन्म थलो पर्वत
गए। गाउघरको प्राकृतिक सौन्दर्य देख्दा लोभ लागेर
हुरुक्क भएकी थिए। बिहान उठ्दा सूर्योदयको
प्रकास
धवलागिरी हिमालमा देख्दा गजब लाग्थ्यो। ताजा खानेकुरा देखि फलफूलहरु खादा सिङगापुरक सम्झना र यादहरु भुले। गाउघरको रमझममा तीन महिना अलमलिए पछि काठमाण्डु पढ्न आए।
नेपाली भाषाको एक बर्ष सम्म
ट्युसन पढे। पदम कन्या
क्याम्पसमा आई एस्सी बिषय पढ्न थाले। साडी लगाउने बानी नभएकाले एक हप्ता सम्म क्याम्पस जादा र घर फर्कदा ट्याक्सी बाट आउने जाने गरेकी थिए। शुरु शुरुमा ममीले साडी लगाई
दिनु हुन्थ्यो। क्याम्पसमा साथीहरु संग
गफ गर्दा मेरो नेपाली बोलेको
सुन्दा छक्क पर्थे अचम्म मान्थे। ममी
संग तरकारी किन्नु जादा मैले बोलेको नेपाली भाषा नबुझेर उनीहरु हाँस्थे । भाषाको
कारणले धेरै ठाउमा दुःख पाएकी थिए।
आई एक्सी पास भए । काम गर्ने रहर
लाग्यो।मैले ट्राभल एजेन्टमा काम
गर्न थाले। बिभिन्न खालका मान्छेहरु संग काम गर्दा
नेपाली भाषामा अन्तरकृया गर्ने मौका
पाए। नेपाली भाषा राम्रो बोल्न सक्ने हुँदै गयो। हाल एक्सप्लोर हिमालय ट्रेकिङ कम्पनीमा आवद्ध छु। नेपाल फर्केर
नेपाली शैलीमा जीवन बिताउनु पाउदा खुशी छु।
जीवन भनेको हाँसेर बिताउने हैन र ?
No comments:
Post a Comment