रजत जयन्ती
कामको खापाखाप भएता पनि आज केहि समय पाएकाले म लामो दुरि दगुर्ने सोच भएकाले चर्को घामको पर्वाह नगरि दगुर्दै थिए। पसिनाले ज्यान निथ्रुक्क रुझाएको थियो। धेरै समयको अन्तराल पछि दगुर्दा खुट्टाहरु बेलाबखत नलर्वराएको हैन्। त्यहि भएता पनि मेरो कदमको रफतारलाई घटाउन चाहिन। बाटामा धेरै मित्रहरुले नजिस्काएको पनि होईन्। त्यहि भएता पनि मैले एक कानले सुने अर्को कानले नसुने झै रफतारलाई बढाउदै गए। आदरणिय दाजुहरुको आफ्नो जागिरको रजत जयन्ती मनाउनका लागि आफ्ना सपरिवारका साथ गाडिको प्रतिक्षामा लहरे बर घुमाउने चौतारा नजिकै बिभिन्न पहिरणमा सजीएर आफ्ना श्रीमान् का रजत जयन्तीको त्यो खुशीका क्षण नंम्वर्नीहरु एक आपसमा साटसाट गर्दै गरेका देखिन्थे। त्यो लहरे बर घुमाउने चौतारी झ्याम्म होचो बरको रुख काटे पछि मैले मेरो रफतार घटाए। मनमा कस्तो आनन्द भएको होला त्यो जागिरको रजत जयन्ती मनाउन पाउदा । खै मेरो पनि त्यो बेला सम्म पुग्ने होकी होईन भन्ने मनभरी सुनकोशी र दुधकोशीको संगममा मेला खादा उठेका छाल जस्तै मडारिदै हुत्तिनै ठोक्किदै बलौट किनारीमा आईपुग्दा शक्तिहिन छाल जस्तै म पनि कुल डाउन गर्ने स्थान तिर लुरुक लुरुक हुँदै बाटो तताए ।
No comments:
Post a Comment