कृषण पौडेलका कविता

२५ फेब्रवरी २००८ 

असमञ्जस ‘म’

कृष्ण पौडेल

यो विशाल महासागरको अगम अगोचर विशालताले

मलाई किन आफ्नै हीनतावोधको दृश्य सम्झाउन खोज्छ ?

टापू र भूखण्डहरू क्रमश: खियाउँदै यसका

ज्वारभाटाहरू

युगौँदेखि धराको अस्मितालाई श:नै श:नै खाइरहेछन्

कुनै मिथकको अक्टोपस सदृश, ई ज्वारका खुट्टाहरू

रक्तविजका अंकूरित शिरहरू झैँ निरन्तर बढिरहेछन्

सर्वग्रासी, सर्वभक्षी अनन्त जिह्वाहरू लपलपाउँदै

ढुङ्गा, माटो , बालुवा , जरा अनि पत्कररूपी अवरोध

खियाउँदै, निल्दै, सोहोर्दै क्रमश: आफ्नै गतिमान

अंगालोमा

कसरी निर्लिप्त बन्छन् ई बलशाली भूज अनि

स्तम्भहरू

यो भीमकाय स्थूलता, अनि अजम्बर देखिने स्वरूपहरू

किन खिइन्छन् र खाइन्छन् निरिहतामा, पानीका

स्पर्शले

ती नूनिला पानीका लहरहरू पाइतालामा मद्दिम छोइँदा

?

म, समुद्रका ई उत्ताल छालसंग , हुत्तिँदै रमाउन

सक्दिन

कुन्नि किन ई , यसरी हरदम मच्चिँदै छन, अथाह

समयदेखि

किन म आज हराइरहेछु , आफ्नै जीवनका विष्मयहरूको

खोजीमा

ती मसंग अन्तरंग रहेका वा भ्रममा नै मैले आफ्नै

ठानेकाहरू

किन मसंग आत्मिय बन्न सक्दैनन? र शत्रूता नै

साध्न खोज्छन्

म अपलक जीवन हुनुका ई अफ्ठ्याराहरूको आँकलन

गणितमा

किन यसरी निरतन्तर र अनवरत फँस्दै गैरहेको छु,

निष्णात ?

किन मेरो मानसमा स्वप्नहरू मिठास बिम्बहरू दिन

खोज्दैनन

किन यो स्वबोधको अनन्त गतिमा बढिरहेका लहरहरू

सञ्चारित गराउन सक्दैनन म भित्र , मिठासका

उछ्छ्वासहरू

किन यो अगम व्योमको यो अप्रतिम विशालता सिर्जना

गर्छ

म भित्र , एउटा कहाली लाग्दो दु;स्वप्नका झुसिला

प्रभावहरू ?

किन चट्टानको बलशाली दर्पिलो छाति, बालुवा बन्न

वाध्य छ

पानीका यी निरिह देखिने प्रभावबिहीन सुषुप्त

देखिने छालहरू संग?

किन अजस्र प्रभावको पथ्थरिलो छाति पनि यति निरिह

बन्छ

किन सक्दिन म आँफ्नो परिचय त्यो विजेताको

अन्तरंगमा खोज्न?

किन अस्तित्वका ज्वार उत्साहहरू पनि घचेट्न खोज्छन

निरन्तर मलाई

रंगरहित , ध्वंश अनि विनिर्माण र उदासिनताका

कोप्चेरा खण्डहर भित्र !