१४डिसेम्बर
२००८ साल बाजे मामा भाई र एक जना मास्टर सेप लिई दोलखा जिल्लाको पुरानो पुल तामाकोशीको बगरमा बल्छी खेल्न जिरी जाने गाडीमा
गुडेका थियौ। राजधानीलाई हुँस्सुले ढाँम्मै ढाकेको थियो। खाडीचौउरमा खाजा खायौ।
भोटेकोशीको पुल तरे पछि कुईनेटा बाटामा गाडीले घुँवाको मुस्लो छाड्दै गुड्न थाल्दै
गर्दा मुढेमा खाना खायौ। खरीडाँडाबाट मनै लोभ्याउने हिमालको लस्कर देख्दा भान्जा
प्रताप म खुशी भयौ। बाजे र मामाहरुका लागि खरीडाँडा पानी पधेरा जस्तै थिए ।
दोलखाको चरिकोटमा चिया पियौ। क्षितिजमा गौरिशंकर र पुछारमा तामाकोशी बग्दै गरेको देखिन्थ्यो।
मामाले हातको ईसार गर्नु हुँदै त्यहिको बगरमा आज बल्छी र जाल खेल्ने भन्नु भयो ।
पुरो पुल आईपुग्यो झर्नुहोस भने खलासी भाईले। हाम्रो सरसमान लिएर तेर्सो बाटोमा
हिड्दै पुग्यौ पुरानो पुलको बगरमा । वारिपारी सालघारीको जङ्गल । पुल पारी एक घर बस्ति देखिन्थ्यो। तीन दिन दुई
रातको पुरानो पुलको बगरको बसाई गजबले बितेको थियो। बल्छीमा
बाजेले एउटा असला । महाजालमा हामीले ३ वटा असला समाएका थियौ। तामाकोशीको बगरमा
हाम्रो रमाईलो भनेकै मामा र म वारी अनि पारी भाई र भान्जा प्रतापले महाजाल टाँगेर
दगुर्दै तलमाथी गर्दाका क्षण थियो। एक
बिहानै २ जना भाई असला माछा बोक्दै गरेका देख्यौ। बोलायौ कसरी मार्नु भएको भन्दा आज रातभरी पासोमा पारेका कुरा बताए। जम्मा १२ केजी
रहेछ सबै हामीले ठेगेका थियौ।
महाजाल जाँच गर्नु हुँदै मामा जी।
तामाकोशीको बगरमा टेण्ट टाँङ्दै
महाजालको तयारी गर्दै
बाजे र मामा ज्यू चियाको सुर्का लगाउनु हँदै
मामा जी महाजाल परिक्षण गर्नु हँदै
हाम्रो मास्टर सेप भाई खाना बनाउका लागि तामाकोशीको पानी झिक्दै
No comments:
Post a Comment