जे.पी. थुलुङ्का कविताहरु

१२ अप्रिल २००७

नयाँ बर्ष २०६४

जे. पी. थुलुङ्ग ,सिङ्गापुर

मिलोस अनुभूती जीवनपथ मा नबिन स्पर्शको

बगोस सिन्धू हृदय तलमा सिन्चित गरी हर्षको

चुमून पाईलाहरूले सदा शिखर उत्कर्षको

अर्पन गर्दछु हृदय देखिनै शुभकामना नयाँ बर्षको

सबै मित्रहरूको नयाँ बर्ष २०६४ शुभ बनोस्।

०३जुन २००८

दु:खेको जीन्दगी

जे. पी. थुलूङ्ग सिङगापूर

घायल छ यो लोलक जस्तो जीन्दगी

आँफैमा दर्दनाक छ,

तल सम्झिदा तल नै दुख्छ माथि सम्झिदा माथि नै

आफ्नो त के कुरा र हरेक दिन रात नै !

यो लोलक जस्तो जीन्दगी हरेक बिहान

घडीको टिक टिकमा

दुख्छ जनाउ घन्टी सगै दुख्छ जीन्दगी

आउरे-बाउरेको गन्थनमा दुख्छ

अनि

आफ्नो दैनिक कार्यक्रममा दुख्छ

परिवारको सम्झनामा अति नै दुख्छ

साथी-भाइको सम्झनामा सह-कर्मी साथीको

निरिह जीन्दगी देखेर दुख्छ

आफ्नै निरुद्देश्य जीन्दगी देखेर दुख्छ

यत्तिका लामो खर्चिएको समय सम्झेर दुख्छ

किन हो आजकल त अरुको शब्दले

अझ ब्यहाल गरी दुख्छ

कता-कता भक्कानो चलाएर दुख्छ

आखिर जीन्दगी लोलक भो र नै लोलक नै रह्यो ! लोलक

!

तर

जीन्दगीमा बहार आउछ कि ?

भन्दा भन्दा अब त दशकौं बितेछ भन्छन

जीन्दगी चर्खा जस्तो घुम्छ तर, तर मलाई थाह छैन

म अथाह छु,कहिले यो दुखाई को अन्तिम घडी ?

कवि कुमार धनकुटेका कविताहरु

२० अगष्ट २००७

कसरी भनु ?

                                कुमार धनकुटे

                                भित्र कटुपन बोकेर बाहिर दाता देखाउनेलाई

                                 बिना अपराध निर्धाहरुलाई ब्यर्थै घोडा टेकाउनेलाई

                                 महापुरुष भनि कसरी भनु,आफु हासेर अरु रुवाउनेलाई

                                 कसरी सम्बोधन गरु म दुनिया रोएको नदेख्नेलाई

                                 आम अनुरोधको बेवाश्ता गरी दुई शब्द पनि नलेख्नेलाई

                                 कसरी म प्रशंसा गरौ जीवन र जगत नबुझ्नेलाई ।।

                                 काम ठग्न पल्केको हरेक बहाना बनाउनेलाई

                                 महंगै अत्तर हाले पनि देख्दै छबी गनाउनेलाई

                                 मान्छे भनि कसरी भनु,कुकुर ब्यहोरा देखाउनेलाई ।।।

                                 आफ्नोलाई अमृत खुवाई,पराइलाई बिष खुवाउनेलाई

                                 अंङैगको भैशी नदेखेर अर्काको जुम्रा चियाउनेलाई

                                 सज्जन भनि कसरी भनु,हरेक सत्तकर्म बिठ्याउनेलाई ।।।

                                 कंयौ जीवनको पसीनामा एक्लै बिजयउत्सब मनाउनेलाई

                                 फगत झुटो आश्वासनमा सारा दुनिया झुलाउनेलाई

                                 असल भनि कसरी भनु,कालोलाई सेतो भनाउनेलाई ।।।

०९ अप्रिल २००८ 

मकुण्डो 

कुमार धनकुटे , सिंगापुर

एउटा मकुण्डो सेतो देखे, अर्को मकुण्डो कालो देखे

हेर्दा हेर्दे रंग बदलियो, कालो सेतो भो, सेतो

कालो भो

धेरै थरिको धेरै मकुण्डो सक्कली हो कि नक्कली हो

बाहिर हेर्दा त सेतै देख्छु भित्र के छ चिन्न

गाह्रो भो ।

अस्ति सेतो देखेको मकुण्डो आज कालो देख्न थाले

जे देख्छस् त्यो हुँदैन भन्नुहुन्थो सानै छदा

मेरो बाले

छेपारोको रंग बदलिए झैं रुप बदलिने धेरै मकुण्डो

पाएदेखी खेल्ने थिए नौटकीं मकुण्डोको मैले

भकुण्डो ।।

एउटा मकुण्डोले अर्को मकुण्डोलाई आफ्नो बिरनो

भन्दो रैछ

आफ्नो लाई सेतो चस्मा, पराइलाई कालो दिदो रैछ

गोरो-कालो रंगी बिरंगी, परिमार्जन गर्न मिल्ने

मकुण्डो

हितैषिलाई सुरक्षा दिने, पराइलाई खेल्छ यसले

भकुण्डो ।।।

मकुण्डोको विभीधतामा अचम्मिएको म पनि त एउटा

मकुण्डो

दुराचार को परिधिलाई रोक्न लागि परेको मकुण्डो

कती खेल्छौ आजै खेल तिमीहरुले मेरो भकुण्डो

भोली कस्ले देखेको छ र्, तिमी भकुण्डो अनी म

मकुण्डो ।।।।

(अनलाईन विश्व वेभक्याम कविता प्रतियोगितामा वाचन

गरिएको कविता हो

११अप्रिल २००८

कसरी भनु ?

कुमार धनकुटे सिंगापुर

भित्र कटुपन बोकेर बहिर दाँत देखाउनेलाई

बिना अपराध निर्धाहरुलाई ब्यर्थै घोडा टेकाउनेलाई

महापुरुष भनी कसरी भनु आफू हासेर अरु रुवाउनेलाई

।

कसरी सम्बोधन गरु म दुनियाँ रोएको नदेख्नेलाई

आम अनुरोधको बेवाश्ता गरी दुई शब्द पनि

नलेख्नेलाई

कसरी म प्रशंसा गरु जीवन र जगत नबुझनेलाई ।।

काम ठग्न पल्केको हरेक बहना बनाउनेलाई

महंगै अत्तर हाले पनि देख्दै छबी गनाउनेलाई

मान्छे भनी कसरी भनु म,कुकुर को ब्यहोरा

देखाउनेलाई ।।।

आफ्नोलाई अंमत खुवाइ,पराइलाई बिष खुवाउनेलाई

आफ्नै आङँको भैसी नदेखेर अर्काको जुम्रा

चियाउनेलाई

सज्जन भनी कसरी भनु,हरेक सत्कर्म बिठ्याउनेलाई

।।।।

कयौं जीवन को पसीनामा एक्लै विजय उत्सव मनाउनेलाई

फगत झुटो आश्वासनमा सारा दुनियाँ झुलाउनेलाई

असल भनी कसरी भनु,कालोलाई सेतो भनाउनेलाई ।।।।।

१८अप्रिल २००८

गुलामी अभिमन

कुमार,सिंगापुर

कत्रो ठुलो गौरब तिम्रो अर्काले दिएको खान पाउदा

कति घिन्लाग्दो अभिमन तिम्रो, फरियाको साइनोले

मन्त्री पाउदा ।

फगत कति थकित तिमी हरेक दिन गुलामी मन्त्रालय

धाउदा

कती साह्रो थर्कामन तिमी, अन्जान ब्यक्ती छेउ

आउदा।।

आफ्नो कर्तब्य नबुझी हुकुम दिन्छौ, माथिको मान्छे

छेउ देख्दा

थर् थर् गरी हात कपाउछौ भलाइको लागि एउटा निबेदन

लेख्दा ।

जतिबेला पनि चिया रुच्ने कस्तो अनौठो तिम्रो

बानी।

शायद फोकटको भएर होला यसले कहिल्यै हानी ।।

आफ्नोले टेम्पो कुदाउदा पनि, प्लेन उडायो भनि

दिन्छौ

अर्काले हेली उडाउदा पनि, बस पल्टयो भनि भन्छौ।

अर्काको भागको चोक्टा पनि रोइ कराई गरी आँफै

खान्छौ

त्यसैले हिजो आज तिमी गुलामी मन्त्रालय निरन्तर

धाउछौ।।

१८ अप्रिल २००८

शहिद तिम्रो बलिदानले

कुमार (२०२२४)

तिम्रो मृत्‍युमा म रोईन, बरु मैले गर्ब गरे ।

देशको लागि मर्न सकिन कातँर भएको महशुस गरे।।

सलाम गर्न सकिन मैले मुखले राष्ट्र बनाउनेलाई ।

मान्छे भन्न चाहन्न म खोक्रो दुनियाँ सजाउनेलाई

।।

तिम्रो जीवनको बलिदानले अश्रुदाग सुकेकाछन् ।

हेर ! मानवरुपी दैत्यहरु तिम्रो सामु झुकेका छन्

।।

हासो खुशी छाएको छ, नब बषन्त आएको छ ।

तिम्रो बलिदानले शहिद नयाँ बिहाँनी ल्याएको छ ।।

२४ अप्रिल २००८

अलराम

कुमार धनकुटे

हरेक रात सपनीमा तिमी आउने गर्छौ ।

बिक्ष्यप्त आनन्दका आभाष ल्याउने गर्छौ ।।

बिपनीमा तिम्रो बाटो कुर्दा-कुर्दा थाके ।

तिमी भनी मरी मेट्ने म एउटा पाखे ।।

हताश भई यो छाती धेरै हरेश खायो ।

तिम्रो याद्ले बार-बार कल्पित बषन्त ल्यायो ।।

हिजो पनि तिमीलाई सपनी देखें ।

अप्सरा झैं मुहारको एउटा गीत लेखे ।।

बाचेँ सँगै , हासे सँगै, मरे तिमी सँगै ।

दुई मुटु एक पारी पर्दै थिए दङै ।।

सखारमै अलराम बज्यो स्वोप्न भयो भङै ।

सखारमै अलराम बज्यो स्वोप्न भयो भङै ।

कवि जीवन मुकारुङका कविता र गीतहरु

१५ जनवरी २००७

  अब नफुल्ने रे........?

                                कविता

                                जिवन मुकारुङ

                                 सिंगापुर

                                 अब नफुल्ने रे........?

                                सयपत्री अनि मखमली

                                 नझर्ने रे ....... चम्पा र चमेलि.....

                                सुनाउछ पिडा ........

                                हिँउ फुलेका कपाल आगो नबलेको अगेनामा

                                 झीनो आसाको मुडातापेर.......

                                एउटा बृद बुढा बग्छ ........?

                                नानी .....?

                                आस्था सुकाउने गलैचामा ;

                                बिद्रोहको मुर्छुनाले आस्थानै उठीबास

                                 खुईया मार्ने फलैचामा

                                 मर्म रोप्ने संगिन टुसाउदा उता रोघिर सेलो

                                 एता धान नाच र साकेवा सिलीको रुवाबास

                                 करेसाकोत के कुरा आगनमै रानिबन

                                 कैले फुल्ला सयपत्री र मखमली

                                 कैले नघुर्नेरे चम्पा र चमेली

                                 बुढो मान्छे परान छुटाउछ हाँसेको

                                 फेरी सम्हालिन्दै बोल्छ

                                 नानि सुन्दैछु उडन्ते खबर

                                 मखमलीको बास्नामा दुर्गन्ध मिसीएकोछरे

                                 सयपत्री को मीठो पलक्मा त्रास्दी पुर्ण झलक

                                टाँसिएकोछरे

                                 थियो मानब्ता चम्पाभीत्र

                                 थियो कोमलता चमेली सित

                                 यघपि

                                 त्यो क्यनभासमा अटाईनन्की दुईटी

                                 सुनिन्छ अर्कै अर्कै कुरा

                                 कुकुर अनि बुवाँसो हरुको नगरीमा

                                 ल्याम्पोश्ट मुनी अघिकारको बत्ति देखेर

                                 चुक घोप्टिएको रात उसै भ्याट ले पोसीएको

                                 हरियो सडकमा

                                 कतै

                                 पाईला रोप्दैछकी मोहत्वको

                                 कतै

                                 पर्म गर्दै छ की दोहोरी रेश्टुरेन्ट मा बाध्यताको

                                 खई कैले फुल्ने सयपत्री अनि मखमलि

                                 खोई कैले फिर्ने चम्पा र चमेली गाँउ पिडामा

                                छ..........

१६ जनवरी २००७

फुलमाया को मन

                                 कविता

                                जिवन मुकारुङ

                                 सिंगापुर

                                 कुन्नी को को आउन थाल्यो जुन को तरेलीमा

                                 झुक्याऐर टारि दिऊकी राखुँ परेलीमा

                                 शहरको मान्छे होला आयो परदेशि भैइ

                                 गाँऊ बेशीको फुल टेकी जाने भमरा झै

                                 कुन साइनोले बल्छी खेलु यस्तो जवानीमा

                                 झुक्याऐर टारि दिऊ की राखुँ परेलीमा

                                 फुल टिपी लान्छु भन्छ आफ्नै आगनिको

                                 उस्को बचन साँझ बिहान मेरो शिरानी भो

                                 कस्लाई सोधुँ शित्तल छ की उस्को चौतारीमा

                                 झुस्याऐर टारी दिऊकी,राखुँ परेलीमा

२७फ्रेवरी २००७

                               

                                सम्झना ले मुटु पोल्छ,

                                कविता

                                जिवन मुकारुङ्

                                 सिङ्गापुर

                                सम्झना ले मुटु पोल्छ,

                                गोघुलीको घाम टर्दा,

                                पखेरोमा ओइलीन्छुकी,

                                निस्ठुरी ले छोडी जादा,

                                दोबाटो नै मेरो आगन्,

                                बटुवाले पानी माग्यो,

                                गाग्रो पनि रित्तो थियो,

                                छपनिले साइनो गास्यो,

                                प्यास लागी पानी माग्दा,

                                दया जाग्यो छाती भित्र,

                                किन खोले मन को कुरा,

                                बेशी झरी जाने सित

७अप्रिल २००८

नयाँ बर्ष २००६५ लाई खबर ?

                                कविता

                                जीवन मुकारुङ सिङ्गापुर

                                 नयाँ बर्ष तिमी .......?????

                                एक थोपा पानी भएर आउनेकी

                                 हजार थुङ्गा फूल

                                 एक थोपा पसिना भएर आउनेकी

                                 हजार फाल्शा खुन

                                 अलीनो मनहरुमा नुन भएर आउनेकी

                                 सिंहदरवार को जून |

                                तिम्रो खातिर .....

                                रातो रातो,निलो निलो, बोलिरहेका

                                 लेकाली रानी चरिहरु

                                 कालो कालो, गहिरो गहिरो, भोगी रहेका

                                 तराइमा बट्टाई का चल्लाहरु

                                 हरियो हरियो, सेतो सेतो, खोजिरहेका

                                 चिल्लो पजेरो चढने,जागिरेहरु |

                                तिम्रो आगमनमा ...

                                सबै सबै तयार छन्

                                 तयार छन,सुनाखरी लालिगुराँस

                                 तयार छन,डाँफे र मुनाल

                                 सम्भवत ...

                                तिम्रो लागि सबै सबै नौलो हुनेछ

                                 किन कि ...?

                                उहिले जस्तो रोल्पामा मान्छे ढल्ने छैनन्

                                 परार जस्तो तुषारोले घाऊ धुने छैनन्

                                 पोर जस्तो पहाडमा गुराँस रुने छैनन्

                                 अस्ति जस्तो सडकमा टायर् बल्ने छैनन्

                                 हिजो जस्तो सिम्मा ठुलेहरु अब गल्ने छैनन्

                                 सबै सबै नौलो हुनेछ ..

                                तिमी छिर्ने बाटोका कसिङ्गार अब हुने छैन्

                                 जिन्दाबाद मुर्दाबादका पमप्लेट अब हुने छैन्

                                 हुने छ ..?

                                संबिधान सभाको चुनाव सकिएको ब्यानर

                                 देखिनेछन लाखौ खुशीका छालहरु

                                 अनि ..?

                                बतास भएर शहीदहरु बोल्नेछन्

                                 हाम्रो दृष्यरुमा राप थपिएको छ

                                 हाम्रो मांशपेशीहरुमा ताप थपिएको छ|

                                बतास ले ..?

                                सेतो मलेवाहरु छोड्नेछ

                                 कोही तराइ तिर पस्ने छन्

                                 कोही पहाड तिर बस्ने छन्

                                 कोही अख्तियार भएर डस्ने छन्

                                 तिम्रो आगमन सँगै ...?

                                लेकाली रानी चरिहरु स्वागत गाउँने छन्

                                 तराईमा बट्टाईका चल्लाहरु अधिकार बाल्ने छन्

                                 चिल्लो पजेरो चढने जागिरेहरु के गर्छन् कुन्नी

                                ...?????

                                नयाँ बर्ष तिमी ...?

                                एक थोपा पानी लिएर आउँदैछेउ कि

                                 हजार थुङ्गा फूल

                                 एक थोपा पसिना लिएर आउँदैछेउ कि

                                 हजार फाल्सा खुन

                                 अलिनो मन हरुमा नुन लिएर आउँदैछेउ कि

                                 सिंहदरवार को जून।।???

०५मार्च २००७

गीत-गजल

                                 जीवन मुकारुङ्

                                 

                                 घाम प्यारो लाग्दा लाग्दै दिन ढली दियो

                                 पुग्नु थियो मायां को गाऊ साझै परी गयो

                                 धेरै थियो मन को कुरा भन्न नपाइ मरिन्छ की

                                 सांझ परी आसु बग्दा सागर पो भरीन्छ की

                                 चाहानाको डोरी मन मा गांठो पर्ने भयो

                                 पुग्नु थियो मायां को गांऊ सांझै परी गयो

                                 हृदय भित्र फुल्ने फुल फुल्ने होकी पहरामा

                                 मुटु भरी मायां सांच्दा पोखीन्छ की छहरामा

                                 किन होला घाम डुब्दा मन धेरै रोयो

                                 पुग्नु थियो मायां को गांऊ सांझै परी गयो


२५ मार्च २००७

घाम प्यारो लाग्दा

                                 गीत-गजल

                                जीवन मुकारुङ

                              

                                 घाम प्यारो लाग्दा लाग्दै दिन ढली दियो

                                 पुग्नु थियो मायां को गाऊ साझै परी गयो

                                 धेरै थियो मन को कुरा भन्न नपाइ मरिन्छ की

                                 सांझ परी आसु बग्दा सागर पो भरीन्छ की

                                 चाहानाको डोरी मन मा गांठो पर्ने भयो

                                 पुग्नु थियो मायां को गांऊ सांझै परी गयो

                                 हृदय भित्र फुल्ने फुल फुल्ने होकी पहरामा

                                 मुटु भरी मायां सांच्दा पोखीन्छ की छहरामा

                                 किन होला घाम डुब्दा मन धेरै रोयो

                                 पुग्नु थियो मायां को गांऊ सांझै परी गयो

१२ अप्रिल २००८

सोल्टिको झिल्के बोलिमा

                                 गीत

                                जीवन मुकारुङ ,सिंगापुर

                                 केटा---मयुर जस्तै राम्री छेउ, बुट्टे चोलिमा,

                                मोहनी पो छ कि लौउ, तिम्रो बोलीमा,

                                सराङ ढुङ्गे गाउँ..?

                                हुन्छ भने सोल्टिनी,आजै भागी जाउँ?

                                केटी---डाँफे सारी सुहाको,ढाका,टोपिमा ,

                                संका लाग्यो सोल्टीको,झिल्के बोलिमा,

                                बिरानो त्यो ठाउँ?

                                डर लागेउ सोल्टि ज्यु ,सराङ ढुङ्गे गाउँ ..?

                                केटा---रबी बजार धाउन लाई,थकाई लागेन ,

                                झझल्कोमा त्यो रुप,कैले भागेन ,

                                किन डर लागेउ..?

                                यो आँखाँले सोल्टिनी,लान कर गरेउ ..?

                                केटी---धेरै आए फूल दिने,टारी पठाए ,

                                अर्कै तिर त्यो नजर,सारी पठाए,

                                दुख्ला भावना?

                                अर्कै फूलमा सोल्टी ज्यु,छकी चाहना,

                                केटा---माइखोलाको किनारमा,थापी फड्के पुल

                                 तारी ल्याए दिन लाई,माया मनको फूल,

                                हातमा नसारे..?

                                पापै लाग्ला सोल्टिनी,शिरमा नलाए,

                                केटी---मुन्धुम मिले त्यो पुल तरी जाँउलानी,

                                मन कै फूल हो भने,शिरमा लाउँलानी,

                                माया मोह लाई ..?

                                साँची राखौ सोल्टी ज्यु,जुनी भरी लाई |

                                केटा---मयुर जस्तै राम्री छेउ,बुट्टे चोलिमा ,

                                मोहनीपो छ कि लौउ,तिम्रो बोलिमा ,

                                सराङढुङे गाउँ..?

                                मन मिलेउ सोल्टिनी ,अब भागीजाउ?

                                केटी---डाँफे सारी सुहाको , ढाका टोपिमा ,

                                संका लाग्यो सोल्टिको झिल्के बोलिमा ,

                                जान्न भागेर ..?

                                मनै परे सोल्टी ज्यु ,लैजाउ मागेर ।