TrekkingNepal

Tuesday, October 10, 2017

घुमीफिरी उही रुम्जाटार

नेपाल बिमान सेवा रुम्जाटारको धावन मार्गमा अवतरका लागि तयारी गर्न लाग्दै ।

बिमानको आँखी झ्याँलबाट रुम्जाटारको धावन मार्ग

रुम्जाटारको घावन मार्ग

रुम्जाटारको धावनमार्ग

रुम्जाटारको धावन मार्ग।

राजधानीको आन्तिरिक बिमान स्थल

नेपाल बिमान सेवाको आँखी झ्याँल बाट राजधानीलाई नियाल्दा

रारा ताल परिक्रममा गर्दाका बखत (Great Himalaya Trail 2016)

रारा तालको सौन्दर्यले हामी तीन जना लाठेहरुलाई लठ्ठै बनाएको थियो।

रमाउदै गर्दा भान्जा बिशाल जीले सुटुक्कै हामीलाई यसरी उतार्नु भएछ।

भान्जा बिशाल र किशोर सर रारा तालको पश्चिमी मोहाडामा अानन्दित हुनुहुँदै

रारा ताल परिक्रमा गरि होटल भिलेज हेरिटेज तिर फर्कदै म र किशोर सर।

घामपानीको जादुले क्षितिजमा छाँयानाथ हिमाललाई लुकाउदै ईन्द्रेणीको तमासा रारा तालको कञ्चन पानीमा।

Wednesday, October 4, 2017

जुम्लाको चुच्चेमारा लेक बाट रारा ताललाई नियाल्दा

हुम्ला देखि पदयात्रा गर्ने क्रममा २८ दिनमा मुगु र जुम्लाको सिमावर्ती चुच्चे मारा लेक 3800 मिटरको उचाईमा पृष्ठभूमिमा रारा तालको सुन्दरतामा रमाउदै । रारा ताललाई अन्तिम दृष्य नियाल्दै जुम्लाको सिंजा उपत्यका तिर लाग्नु अगाडि हामी। करिव एक घण्टाको बसाईमा मौसमले तमासा देखाउदै थियो। पानी पर्ने घाम लाग्ने भुईकुहिरोको हुलेले ढाक्ने। NTC को नेटवर्क भएकाले सामाजिक संचालमा केहि तस्विर अपलोड गरेका थियौ। काला र सेता रंगका घोडाहरु पाटनमा चर्दै गरेका देखिन्थे ।

किशोर सर म चुच्चेमारा लेकमा रारा ताललाई पछाडी राख्दै।

किशोर सर बिशाल भान्जा र म चुच्चे माराको लेकमा रमाउदै। रारा ताल देखि लम्फू भएर उक्लिएका थियौ।

हिँउ पर्ने याममा यस लेकमा धेरै मुगालीले ज्यान गुमाउने स्थान रहेछ। भारीहिमपात पर्ने र प्रकृतिलाई जित्छु भनेर चुनौती गर्ने मुगालीको अकालमा ज्यान गुमाउने लेक रहेछ।

बिशाल भान्जा चुच्चे मारा लेक बाट रारा ताललाई नियाल्दै।

चुच्चेमारा लेक बाट रारा ताल नियाल्नु हुँदै किशोर सर बिशाल भान्जा र हाम्रो सहयोगी भौउ बहादुर भाई

चुच्चे मारा लेक बाट गोरुसैन्य तिर ओरालो लाग्दै गर्दा मुसलधारे पानीले रुझाउनु सम्म रुझाएको थियो हामीलाई।

Tuesday, October 3, 2017

रारा ताल लाई सम्झदा

हुम्ला देखि पदयात्रा गर्दै मुगुको रारा ताल २५ दिनमा आईपुगेका थियौ। रारा ताल पुगेको दोस्रो दिन रारा परिक्रमा गर्ने क्रममा पारिलो घाम ताप्दै किशोर सर ।

हरियाली बनकुञ्ज भित्रको स्वच्छ वतावरणमा निलो र कञ्चन रारा तालको पानी नियाल्नु हुँदै किशोर सर

मनै कुटुक्कै पार्ने मुगुको रारा ताल

हुम्लाको हिल्सा र लिमि भ्याल्ली हुँदै मुगुको रारा तालमा पदयात्रा गर्दै २५दिन आईपुग्दा सारा थकान भुलाउदै रारा तालको प्राङ्गनमा बिशाल भान्जा र किशोर सर ।

खै के भन्ने हो रारातालको तमासाले सबै स्मरण नै भुलाउने रहेछ।

म पाखाली भ्याकुर र किशोर सर पनि एक झ्याँप्प यसरी देखियौ रारा तालमा ।

Thursday, September 28, 2017

बडा दशैको शुभकामना

बडा दशैको स्वर्णिम दिनहरु सिङ्गापुरमा

सन् १९९६ देखि हाल सम्म बडा दशै पर्व मनाएका अतिका स्वर्णिम सम्झनाहरु सम्झन मन लाग्यो।दशै पर्वमा पुरुषले सुरिलो पोशाक र दिदिहरुले साडी मात्र पहिर्न्थे । एक महिना अगाडि देखि नेपालका आफन्तलाई दशैका शुभकामनका ग्रिटिङ्स कार्ड हुलाक मार्फत पठाउथ्यौ। लिमचुकाङ देखि राँगा र बोका ल्याई बलि दिन्थे कालरात्रीमा। बलि दिएका राँगालाई साँङनिला उत्तामा मा लगि भुटभाट साथै बिलो लगाउथे। बोका र राँगा लिमचुकाङमा बन्द भए पछि अष्ट्रेलियाबाट राँगा र बोका ल्याईन्थ्यो। लाग्थ्यो हामी हाम्रै गाउबस्तिमा दशै पर्व छाएको जस्तै हुन्थ्यो। A देखि Z भवनको बलेसीमा र पछि हाईराज भवनको कुलेसामा मेसिङ् गजबले पाक्थे साथमा ड्राफ्ट बियरको चिसो चुस्कीमा तालिम र अन्य कामको तनाब बाट केहि क्षण पर भगाउथ्यौ। अतिका ति स्वर्णिम दिनहरु आज सम्झदा आनन्द लाग्छ।

डेक्स्टोन रोड बाट सन् १९५३मा माउण्ट भर्नन् ब्यारेकमा सर्दाका निमार्ण भएका भवनहरु साथै भौगलिक स्वरुप हाल देख्न पाईन् । पुरै परिवर्तन भईसके। हालमा देखिएका भौतिक संरचनाहरुको दृष्य यस्तो होला भनेर कल्पना पनि गरेका थिएनौ हामीले।

पचासको दशकमा निर्मित भवनहरुलाई पुर्ननिर्माण गर्ने भएकाले दशै पर्व मनाउने स्थानहरु परिवर्तन हुँदै गए हाम्रो। पुरानो कवाज ग्राउण्डमा सन् १९९८ साल सम्म हर्ष उल्लासको साथ मनायौ। तस्विर खिच्चका लागि ड्रिल सिड भित्र सामान्य तुल राखिएको हुन्थे । पुरानो कवाज ग्राउण्डको भित्तामा सामान्य खालको मञ्चमा साँस्कृतिक कार्यक्रम हुन्थे। पछाडी मुग्लिस टोली मेरै मञ्च हो भनेर हल्ला गर्दै नाँच्थे बियरको फोरा आकासमा फालिन्थे। घुच्चिले कसैका ओठ र गालमा फोका पनि देखिन्थे। सन् १९९९ देखि V ब्लगको सामुन्ने केहि बर्ष दशै पर्व मनायौ। साङनिला उत्तामा हुँदै OBS सम्म पुग्यौ।

सुविधा युक्त कवाज ग्राउण्ड निर्माण भए पछि हाल हरेक साल दशै पर्व आउदा खुशीले छाती फराकिलो भएर आउछ। गर्वको अनुभव हुन्छ। सुविधा युक्त मञ्च,गुणस्तरिय साउण्ड स्टिम सम्झनाका लागि तस्विर खिच्ने तुल साथै मिश्रित समुदाय भएकाले आफ्ना आफ्ना जातित्वका भेषभुषाको पहिरणमा देखिदा झन अर्को गर्वाणित लाग्छ। नेपाल बाट आएका साँस्कृतिक समुहको मौलिक नृत्य र अन्य झाँकीको रमझममा संगै बसेर श्रीमान् श्रीमती हातमा चिसो ड्राफ्ट बियर पिउदै हर्षित र प्रसन्न मुद्रामा संगीतमय वतावरणमा लठ्ठ भएको दृष्यले थप खुशी तुल्याउदो रहेछ। नृत्य प्रेमी श्रीमान् श्रीमती दिदीबहिनी वा नम्बरनीहरु साङ्गीतिक हाउभाउको लयमा डुबेर नाँच्दै गरेको देख्दा झन खुशीको सिमान नाँग्दो रहेछ । फरक परिवेषले गर्दा होला मलाई लाग्छ दशै पर्वले कामको खापाखापलाई भुलाउन साथै दिदीबहिनीहरुलाई भान्छा कोठाको एकनासको काम बाट मुत्ति दिलाउने काम गर्छ दशै पर्वले ।

सम्झनाको लागि पुरानो ड्रिल सिड भित्र हामी रमाउदै। फिल्मको जवामा खिचिएको तस्विर। डिजिटल युग थिएन्।

पुरानो कवाज ग्राउण्डमा दशै पर्वको सम्झना

पुरानो कवाज ग्राउण्डमा साँस्कृति कार्यक्रम समाप्त भए पछिको क्षण ।

सन् १९९७ सालमा पुरानो ड्रिल सिड भित्रको दशै पर्वको माहोल । ६ महिना बिदा जाने र आउने बेलामा ओसी साबले हामीलाई ब्रिफिङ गर्नु हुन्थ्यो। पलेटी मारेर बस्थ्यौ हामी। फोटो र सम्झनामा सिमित अब।

V Block को अगाडी दशै पर्व को खुशीयालीमा भान्जीहरको समुह सामुहिक फोटो खिच्नु हुँदै। त्यस बेला Digital प्रविधिको क्यामरा भर्खर भित्रिएका थिए। फिल्म वाला क्यामराले खिचिन्थ्यो प्राय जसो त्यस ताका।